Skip to content

Stent na bazie polimerazy, eluujący Paclitaxel u pacjentów z chorobą wieńcową ad 6

1 miesiąc ago

99 words

Miary angiograficzne w dziewięciu miesiącach. Rysunek 1. Rycina 1. Skumulowane krzywe dystrybucji (analiza sprzężonych zmian) dla procentowego zwężenia średnicy światła w grupie, która otrzymała stent uwalniający paklitaksel i grupę, która otrzymała stent z gołego metalu przed i bezpośrednio po interwencji oraz w Dziewięć miesięcy. Po dziewięciu miesiącach średni stopień zwężenia w grupie otrzymującej stent uwalniający paklitaksel był o 13,5 punktu procentowego niższy niż wartość w grupie, która otrzymała stent z gołym metalem (przedział ufności 95%, -16,3 do -10,7; P <0,001). Ilościowe dane uzupełniające były dostępne dla 559 pacjentów. W porównaniu z tymi, którzy otrzymali stent z gołym metalem, pacjenci, którzy otrzymali stent uwalniający paklitaksel wykazywali znacznie mniejszą liczbę późnych strat i niższy wskaźnik strat, co skutkowało większą wielkością światła i mniejszym stopniem zwężenia podczas obserwacji, zarówno w stentowanym segmencie, jak i na jego krawędziach (Tabela 4 i Rysunek 1). Zastosowanie stentu uwalniającego paklitaksel zmniejszyło ryzyko restenozy binarnej o 77 procent w stencie i o 70 procent w segmencie analizy.
Analiza wieloczynnikowa wykazała, że randomizacja do grupy, która otrzymała stent uwalniający paklitaksel była niezależnym czynnikiem predykcyjnym dla uwolnienia się od restenozy (iloraz szans, 0,16, przedział ufności 95%, 0,08 do 0,30, P <0,001).
Rycina 2. Rycina 2. Analiza podgrup w dziewięciomiesięcznym tempie restenozy angiograficznej w segmencie analizy wśród pacjentów przypisanych do przyjmowania stentu uwalniającego paklitaksel w porównaniu z pacjentami przyjmującymi stent z gołymi metalami. Analiza obejmuje 558 pacjentów poddanych angiografii kontrolnej po dziewięciu miesiącach, jak określono w protokole i dla których można było określić stopień zwężenia. Nie można ustalić długości zmiany u jednego dodatkowego pacjenta. CI oznacza przedział ufności.
Względne zmniejszenie ryzyka restenozy ze stentem uwalniającym paklitaksel, w porównaniu ze stentem gołym metalem, było niezależne od statusu cukrzycy, lokalizacji nasierdziowo-naczyniowej oraz długości i średnicy zmiany lub stentu (Figura 2) . Wśród pacjentów z restenozą osoby leczone stentem uwalniającym paklitaksel były znacznie mniej prawdopodobne niż osoby, które otrzymały stent z gołym metalem, aby mieć rozlany lub proliferacyjny wzorzec hiperplazji, i miały znacznie krótszy reenementowany segment (Tabela 4). Tętniaki występowały po dziewięciu miesiącach u dwóch pacjentów (0,7 procent) w każdej grupie; tylko jeden z tych tętniaków (u pacjenta, który otrzymał stent z gołego metalu) rozwinął się podczas dziewięciomiesięcznego okresu obserwacji.
Wśród pacjentów z kohorty angiograficznej, którzy ukończyli angiografię kontrolną, szybkość rewaskularyzacji docelowego uszkodzenia zmniejszyła się z 14,6 procent z stentem gołego metalu do 3,8 procent ze stentem uwalniającym paklitaksel (P <0,001). Wśród pacjentów, którzy nie poddali się angiograficznej obserwacji, szybkość rewaskularyzacji docelowej-redukcji zmniejszyła się z 9,2% z stentem gołego metalu do 2,4% ze stentem uwalniającym paklitaksel (P <0,001).
Dyskusja
W tym prospektywnym, randomizowanym badaniu z podwójnie ślepą próbą wszczepienie powolnego, opartego na polimerach stentu uwalniającego paklitaksel znacznie zmniejszyło ryzyko klinicznego i angiograficznego restenozy w porównaniu z wszczepieniem gołego stentu u pacjentów z szerokim zakresem wcześniej nieleczonych zmian wieńcowych
[patrz też: anastrozol, bromazepam, bupropion ]
[podobne: camelis duo, cechą charakterystyczną wirusów polimorficznych jest to że, serowate upławy ]

0 thoughts on “Stent na bazie polimerazy, eluujący Paclitaxel u pacjentów z chorobą wieńcową ad 6”