Skip to content

Stent na bazie polimerazy, eluujący Paclitaxel u pacjentów z chorobą wieńcową ad 7

3 miesiące ago

778 words

Pomimo względnie niskiego stopnia restenozy w grupie kontrolnej, moc biologiczna stentu uwalniającego paklitaksel była potwierdzona przez 70-procentową względną redukcję ryzyka restenozy angiograficznej, z odpowiadającą 73-procentową redukcją ryzyka rewaskularyzacji z docelowej zmiany . Oprócz zmniejszenia konieczności powtarzanej przezskórnej interwencji wieńcowej, stent uwalniający paklitaksel również zmniejszył zapotrzebowanie na pomostowanie tętnic wieńcowych. Warto zauważyć, że rewaskularyzacja docelowego uszkodzenia była wymagana tylko u 3,8% pacjentów, którym zlecono przyjęcie stentu uwalniającego paklitaksel, który przeszedł podaną w protokole angiograficzną obserwację, a odsetek ten był również znacząco zmniejszony u pacjentów, którzy otrzymywali stent uwalniający paklitaksel, którzy nie podlegają rutynowym kontrolom angiograficznym. Stent uwalniający paklitaksel skutecznie zmniejszał ryzyko restenozy w szerokim zakresie zmian i pacjentów poddawanych przezskórnej interwencji. Trzy główne determinanty restenozy po implantacji stentu wieńcowego to stan cukrzycy, średnica naczynia referencyjnego i długość zmiany (lub długość wszczepionego stentu) .26-30 Stwierdziliśmy, że ryzyko restenozy zostało zwiększone o około 50 procent wśród chorych na cukrzycę, którzy otrzymali stent z gołym metalem w porównaniu z pacjentami bez cukrzycy, którzy otrzymali taki stent. Natomiast ryzyko nawrotu zwężenia zmniejszyło się o ponad 80 procent wśród pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymali stent uwalniający paklitaksel, tak że ci pacjenci i pacjenci bez cukrzycy mieli podobny odsetek nawrotów angiograficznych po przyjęciu takiego stentu. Wyraźną skuteczność specyficznego miejscowo podawania paklitakselu w zmniejszaniu ryzyka restenozy u pacjentów z cukrzycą można wytłumaczyć przez zdolność paklitakselu do zakłócania mikrotubul, co prowadzi do hamowania szlaków przekazywania sygnału regulowanych przez insulinę, które pośredniczą w rozwoju wzrostu, różnicowaniu i odpowiedzi na stres. Zwiększyło się także tempo restenozy po wszczepieniu gołego stentu metalowego w małych tętnicach wieńcowych (o średnicy nie większej niż 2,5 mm) i długich zmian (dłuższych niż 20 mm), odpowiednio o 38,5 i 41,5 procent. Korzyści stentu uwalniającego paklitaksel były szczególnie widoczne w tych podtypach zmian, które miały największe absolutne zmniejszenie ryzyka restenozy.
Zdolność stentu uwalniającego paklitaksel do zmniejszania zakresu przerostu neointimy była oczywista zarówno w stencie, jak i proksymalnym i dystalnym marginesie stentu. Ponadto, gdy restenoza wystąpiła po implantacji stentu uwalniającego paklitaksel, wzorzec był o wiele bardziej prawdopodobny, niż ogniskowy lub proliferacyjny, co potencjalnie przekładałoby się na łatwiejsze późniejsze zarządzanie.
Użycie stentu uwalniającego paklitaksel było bezpieczne, bez widocznego nadmiaru ryzyka. Zakrzepica w stencie była rzadka w obu grupach i nie pojawiły się późne zakrzepice w stencie po zaprzestaniu leczenia klopidogrelem po sześciu miesiącach. Wskaźniki zgonów z przyczyn sercowych i zawału mięśnia sercowego w dziewięciomiesięcznym okresie obserwacji były również niskie i nie różniły się istotnie między tymi dwiema grupami. Tętniaki nie rozwinęły się w ciągu dziewięciomiesięcznego okresu obserwacji u żadnego pacjenta, który otrzymał stentę uwalniającą paklitaksel.
Bezpieczeństwo i skuteczność powolnego, opartego na polimerach stentu uwalniającego paklitaksel w naszej badanej populacji nie można uogólnić na pacjentów i typy zmian, które zostały wykluczone z randomizacji, w tym zmiany chorobowe wynikające z ostrego zawału mięśnia sercowego, zmiany zawierające skrzepy, bifurkacje, zwężenia lewej głównej tętnicy wieńcowej, silnie zwapniałe zwężenia, naczynia oceniane wizualnie jako mniejsze niż 2,5 mm lub większe niż 3,75 mm średnicy, przeszczepy żyły odpiszczelowej lub zmiany z restenozą w stencie Nie można jednoznacznie określić, w jakim stopniu uszkodzony lub niezamierzony margines przyczynił się do pozostałych przypadków restenozy ogniskowej ze stentem uwalniającym paklitaksel. Co więcej, nakładające się stenty zostały wszczepione stosunkowo niewielkim pacjentom w tym badaniu, a zatem dalsze badania są wymagane do oceny leczenia zmian dłuższych niż 28 mm, które wymagają co najmniej dwóch stentów. Wymagana jest dłuższa obserwacja w celu ustalenia długoterminowego bezpieczeństwa tego i innych stentów uwalniających leki. Wszyscy nasi pacjenci otrzymywali klopidogrel przez sześć miesięcy w celu zmaksymalizowania bezpieczeństwa tego urządzenia (chociaż badania przedkliniczne wykazały równoważne tempo gojenia za pomocą nonoverlapujących gołych metalowych stentów i powolnych stentów uwalniających paklitaksel). Chociaż stosowanie przedłużonego przebiegu klopidogrelu jest zgodne z aktualnymi badaniami wykazującymi zwiększoną korzyść z przedłużonej terapii tienopirydą32, nie wiadomo, czy ten czas leczenia jest konieczny, aby zapobiec podostrej zakrzepicy po wszczepieniu stentu uwalniającego paklitaksel. Wreszcie, wymagane są odpowiednio napędzane, bezpośrednie badania porównawcze różnych stentów uwalniających lek, aby ocenić ich względne bezpieczeństwo i skuteczność.
[przypisy: ceftriakson, anastrozol, teosyal ]
[podobne: nasiadówka z rumianku, limitki aflofarm, climagyn ]

0 thoughts on “Stent na bazie polimerazy, eluujący Paclitaxel u pacjentów z chorobą wieńcową ad 7”